صندلی رفاهی وسیله ای مکانیکی است که برای افراد با تحرک محدود طراحی شده است. این امکان را به صندلی می دهد تا مستقیماً از داخل وسیله نقلیه به بیرون بچرخد و سپس برای ورود و خروج آسان به پایین ترین موقعیت خود فرود آید و برای افراد دارای تحرک محدود راحت باشد.
اصطلاح وسیله نقلیه رفاهی از ژاپن سرچشمه می گیرد و به طور کلی به عنوان وسایل نقلیه "خودراننده" یا "مراقبت{1}}" طبقه بندی می شود. وسایل نقلیه "خود رانده" وسایل نقلیه ای هستند که توسط افراد دارای تحرک محدود هدایت می شوند، از جمله ویلچر برقی، سه چرخه برقی، وسایل نقلیه چهارچرخ، و وسایل نقلیه با وسایل کمک رانندگی (شامل وسایلی که فقط با دست یا پا هدایت می شوند). وسایل نقلیه "به کمک مراقبت" عمدتاً برای مراقبت و حمل و نقل افراد با تحرک محدود استفاده می شود. انواع متداول عبارتند از: وسایل نقلیه چرخشی و کشویی (که به صندلی سرنشین یا صندلی‌های عقب اجازه می‌دهد بچرخند یا به سمت بیرون بلغزند)، وسایل نقلیه از نوع بالابر-(که به صندلی سرنشین یا صندلی‌های عقب اجازه می‌دهند به سمت بیرون بچرخند و سپس به موقعیت پایین‌تر پایین بیایند، حرکت از ویلچر یا صندلی چرخدار را آسان‌تر می‌کند) (که به افراد اجازه می دهد مستقیماً روی ویلچر خود بنشینند). به‌علاوه، وسایل نقلیه رفاهی برای حمل‌ونقل عمومی شامل اتوبوس‌های{11}کف پایین و اتوبوس‌های با آسانسور می‌شوند. این اتوبوس ها فاقد پله هستند و امکان ورود و خروج مستقیم ویلچرها را فراهم می کنند و همچنین دارای پارکینگ اختصاصی برای ویلچرها هستند.
برای اطمینان از ایمنی مسافران، صندلی های خودروهای رفاهی به دقت طراحی شده اند. درب کشویی سمت راست باید کاملا باز باشد و اهرم تعویض دنده باید در موقعیت P قرار گیرد تا صندلی به سمت بیرون کشیده شود. در صورت جلوگیری از حرکت، باز نشدن در یا باز نشدن کمربند ایمنی، صندلی متوقف می شود. یک زنگ داخلی-همچنین به مسافران از وضعیت عملیاتی صندلی هشدار می‌دهد.
